það er alveg merkilegt hvað maður breytist mikið á ekki svo löngum tíma.
Áhyggjurnar sem ég hafði þegar ég byrjaði þetta blogg eru svo lítilvægar á miða við það sem ég hef gengið í gegnum og lært af síðan þá.
Ég varð 25 ára núna um daginn og vildi halda því fram að mér liði ekkert öðru vísu en þegar að ég var tvítug. lesturinn á gömlu færslunum mínu gerðu mér það ljóst að ég er því miður ekki tvítug lengur
Þeir sem þekkja mig vita að ég fæ reglulega aldurskrísu. það var ekkert furðulegra en að verða tuttugu OG eins. Hvað í öskupunum var þetta OG að gera þarna!!
Það að verða 25 var jú skrítið. Hef lifað í aldarfjórðung, orðin hálf fimmtug
en ég var fljót að átta mig á því að það er bara gaman að vera orðin árinu eldri. Sérstaklega þar sem 24 árið mitt er líklega það erfiðasta hingað til. En með öllum erfiðleikum kemur einhvað gott og það gerði síðasta ár líka. Sambandið mitt hefur aldrei verið hamingusamara þó við Garðar höfum átt erfiða tíma. Veikindin kenndi okkur að meta hvort annað enþá meira en við gerðum fyrir.
Það er því miður ekkert sjálfsagt í þessu lífi, Maður veit aldrei hvenær einhvað kemur upp að manni og snýr veröldinni á hvolf. Það sem skiptir máli er hvernig maður tekst á við hlutina þegar það gerist. Auðvitað er ekki hægt að ætlast til þess að maður geri allt rétt, það skiptir líka ekki máli, það er heildarútkoman sem skilgreinir að lokum hver þú ert og hvað þú hefur lært.